Ze weet het even niet meer.

Aan de ene kant "yahoo" en aan de andere kant "bagger".
Meer komt er ff niet uit.

Alice op 18 November 2008, onder: Crisis. c2mment

Dag des kwaads

I see you walking home alone, your face is alive and bright.
But you can't see how weak you really are cause I could end it tonight!
It's the feeling you get when you think that someone behind is watching you.
Well I can tell you now, that someone is me and I'm about to make it right!
Bullet For My Valentine - Hit The Floor

Aloha,
ik word hier helemaal hoorndol van, van die stomme spellingscontrole van Google Chrome. Allemaal rode streepjes, het is gewoon om gek van te worden. En dan alleen onder de Engelse tekst, nogal wiedes of course, want het is Engels en niet Nederlands. Maar goed, ik ben dus gisterochtend naar de kaakchirurg geweest. En dat was niet grappig -ik heb gehuild, hoe vind je die?-!

However, om 9 uur waren mijn moeder en ik in het ziekenhuis en niet veel later werd ik gehaald door een assistent van de kaakchirurg. Toen moest ik naar een klein kamertje waar je toch spontaan claustrofobisch van wordt en toen moest ik liggen op een stoel. Nooo! Het duurde niet lang of meneer had al een vette injectienaald in de buurt van mijn gezicht en voor ik het wist waren (na een minuut flink pijn lijden door die naald) mijn beide bovenkaken verdoofd. En toen moest ik naar een soort van operatiekamer. Of mijn kaken wel goed verdoofd waren betwijfel ik want bij mijn rechter kaak spoot alles ernaast. Dat spul was vies zeg! Echt zo vre-se-lijk vies! Gelukkig mocht ik mijn mond spoelen, scheelt dat weer, zeg!

Maar goed, ik was dus al in de operatiekamer, en moest de assistente mij eventjes aan de praat houden want anders zou die verdoving niet werken. Die verdoving moest nog inwerken, dus ja. Maar ja, ik overal netjes braaf een antwoord op geven terwijl de spullen allemaal werden klaargelegd. Toen kwam de chirurg weer. NOOOO! Mijn gezicht werd afgedekt, er zat alleen een gat bij mijn mond. Ik kon het dus zelf niet zien. Toen voelde ik dat ze aan me gingen trekken en doen. De assistent hield met een hele irritante beugel mijn wang uit de buurt van de vingers van de kaakchirurg, want ja, m'n wang mag niet in de weg zitten. En ze trok nogal hard, en aangezien mijn wang niet was verdoofd was dat geen comfort of zoiets dergelijks. En toen gebeurde het. Eerst voelde ik dat de chirurg aan het snijden was. -horror- Ik kon niet zien wat er gebeurde, maar op een gegeven moment kon ik alles weer zien want het doek werd op geschoven. De chirurg kon er zo beter bij. Bah! Wat een felle lamp zeg! Echt zo'n hele felle lamp scheen ineens in m'n ogen. Dat was niet zo fijn, maar ja.

Tot nu toe had ik nog niet gehuild. Uit mijn linker kaak waren de schroeven verwijderd en nu was rechts aan de beurt. Mijn linker wang gloeide helemaal en m'n kaak bloedde. Ook al was 'ie gehecht. Hupsakee, door naar mijn rechter kaak. Weer werd er zo hard getrokken aan mijn wangen. En weer trok de kaakchirurg uit alle macht. Het deed echt zo zeer! Aan het eind toen er gehecht moest worden moest ik huilen en toen alles afgelopen was toen moest ik nog meer huilen. De schroeven die ze uit mijn kaak hadden gehaald heb ik meegekregen, en terwijl ik voelde dat mijn wangen aan het zwellen waren liepen we terug naar de auto. Toen ik thuis was, voelde ik me echt niet fijn. Ik was sacherijnig en ik kon niet lachen. Ik had een wond in m'n mond and that wasn't funny. Ik kon er ook echt niet om lachen. Mijn ma ging naar de apotheek om spul te halen waarmee ik mijn mond kon spoelen en ik zat versuft achter de pc, deze paarse lay-out te maken. Ze kwam terug met de medicijnen én met een boek! "Quo Vadis?" van Henryk Sienkiewicz. Ik ga dat boek snel lezen, hoewel dat wel even zal duren voordat ik hem ook daadwerkelijk gelezen heb wegens het aantal bladzijden (lees: 627 bladzijden). However, ik heb dus even wat te doen!

Toen ik vanochtend weer m'n bedje uitkwam merkte ik dat mijn gezicht nog meer was gezwollen. Ik hoop dat het zaterdag weer weg is.

Tot hier even mijn verslag over de dag des kwaads: kaakchirurgjesdag!

Alice op 9 October 2008, onder: Crisis. c11mment

I felt petrified. Het was vreselijk.

Clawing up my eyes, I'm feeling your arms around me, on the other side.
It's time to go, I'm hearing your voice without words, on the other side.
Lacuna Coil - Unspoken

Ik ben gisteren de hele dag niet op m'n pc geweest dus mijn excuses. Ik moest namelijk om 8 uur 's ochteds van huis weg en kwam 's avonds terug om 8 uur! Ja mensen, dat is twaalf uur van huis weg. Dus toen had ik mijn dagje wel gedraaid dacht ik zo. Woensdag was ik dus vrij van school, dus ik voelde me gisteren niet bijzonder moe. Vanochtend wel, hoewel ik gisteravond al braaf om kwart voor 10 in bed lag! Ik heb vannacht niet dus geweldig geslapen. Ik schrok om kwart over 1 wakker toen ik een vreemd gehoest en luid gehuil hoorde. Ik hoorde mijn ouders en zusje onrustig praten en ik realiseerde me niet wat er aan de hand was ...

Toen hoorde ik mijn broertje kuchen en heel hard huilen, heel hard. Het was weer zover, hij had last van zijn astma. Dat flitste door mijn hoofd heen terwijl de rillingen mij over de rug liepen door de gedachten en herinneringen die daaruit voort kwamen. Echt vreselijk, ik lag daar te sidderen in bed en ik was niet in staat om eruit te komen . Dus toen lag ik daar en heb toen 2 en een half uur niet kunnen slapen. Hele enge scenario's speelden zich een verdieping beneden -voor mijn gevoel vér onder mij, zéér ver- en ik lag versteend in mijn bed. Na een half uur bewoog ik ietsje, al walgend van de geluiden die mijn broertje uithoestte. Ik ging op m'n buik liggen en trok het kussen over mijn hoofd. Nog hoorde ik het geluid. Ik hoorde de CV aanslaan, mijn broertje ging in bad. Hoogstwaarschijnlijk ging hij stomen. Ik hoorde mijn broertje huilen en hoesten, alsof hij stikte! En nog durfde ik er niet uit te komen. Ik heb het een aantal jaar terug wel eerder meegemaakt, maar ja, het kwam toen veel vaker voor en toen keek ik er niet meer zo vreemd tegenaan.

Mijn broertje had al zo'n 3 jaar geen heftige aanvallen meer. Tot vannacht. Het was vreselijk. Eindelijk was het om half drie weer afgelopen en om kwart voor drie sliep ik weer. Het was vreselijk. Ik lag daar zo versteend in bed en kon er niet uitkomen. Dat wilde niet. Ik voelde me zo naar! Waarschijnlijk dacht iedereen dat ik sliep, en daar was ik wel blij om. Ik hoop dat het niet nog een keer gebeurt. Of het nog een keer gebeurt weet ik ook niet, mijn broertje was het vroeger bijvoorbeeld heel vaak, toen had hij bijna geen last meer van astma en nu begint het weer. Tot hier even .

Vette toedels .

Alice op 27 September 2008, onder: Crisis. c14mment

« 1 2 »