Pesten: gevolgen zijn te groot en aanpak onvoldoende!

Het is tegenwoordig niet meer te voorkomen: pesten op allerlei manieren. Cyberpesten laat ik buiten beschouwing. Het is zo dat als je 'anders' bent dan een gemiddeld mens je gelijk het dupe wordt. Blijkbaar is het zo dat mensen niet meer zichzelf kunnen zijn wanneer ze niet voldoen aan het eisenpatroon van het 'popie jopie'. Ik ben van mening dat als men pesten wil aanpakken er realistisch gehandeld moet worden in de zin van het volledige verhaal kennen. Als je het verhaal van het slachtoffer hoort krijg je in sommige gevallen een verdraaid beeld. Dit kan harteloos op je overkomen als ik dit schrijf, dit is niet mijn bedoeling. Ik wil er op wijzen dat er many mistakes worden gemaakt door gebrek aan informatie. Als men meer informatie had zijn ze ook beter in staat om te helpen en kan het pesten misschien zelfs wel in zekere zin voorkomen worden.. Even een voorbeeld zodat je weet waar ik het over heb.

Een meisje op de basisschool wordt gepest omdat ze (volgens de andere klasgenoten) zich vreemd gedraagt. Dat meisje huilde altijd enorm snel -she still does- als het niet direct ging zoals zij het wilde. Het was een keer zo dat een paar mensen uit de klas zwaaiverstoppertje speelden. Ze waren nog niet klaar met het potje wat ze speelden. Het meisje wilde graag meedoen en zei dit. Haar klasgenootjes antwoordden haar vervolgens dat ze even moest wachten omdat ze nog niet klaar waren en dat ze daarna wel mee mocht doen. Het meisje pikte dit niet en liep vol frustratie weg naar haar meester. Eenmaal bij de meester hield ze een heel 'huilverhaal' over hoe gemeen haar klasgenoten wel niet waren e.d.. Ze vertelde niet (omdat ze zo vol was van haar frustraties) wat haar klasgenoten zeiden. Nee, het enige wat ze vertelde en diverse malen herhaalde was dat ze "helemaal niet mee mocht doen en het wel had gevraagd". Deze situatie had zich natuurlijk al meerdere malen afgespeeld en de meester had er diverse malen op gewezen dat hij straffen zou uitdelen na het bereiken van een bepaald aantal maal dat het meisje zich benadeeld voelde. In volle woede was de meester naar de leerlingen toegegaan die eigenlijk van niets wisten. Geen enkele maal mochten zij hun verhaal doen terwijl het meisje niet redelijk was geweest. Als de meester had geweten wat er gebeurd was en er correct naar had geïnformeerd had hij het meisje kunnen helpen haar klasgenoten te begrijpen en had de situatie zich niet zovaak hoeven te herhalen! Ook hadden klasgenoten beter met haar kunnen omgaan zodat het meisje zich misschien wat prettiger zou voelen. Wat er nu ontstaat is nog meer minachting en nog meer wrok. De klasgenoten zien haar nu als een vervelende klikspaan en doen er alles aan om haar (omdat ze zo vervelend is volgens hen) nog meer te benadelen omdat ze wraak wil nemen. Het meisje zou in zo'n geval weer naar de meester toestappen en je zou weer bij het begin zijn. Je raakt op die manier vast in een bepaalde cyclus die moeilijk te doorbreken is. Je zit immers in een bepaald patroon: de klas pest, het meisje vertelt het, de klas wordt gestraft, de klas wordt boos, de klas pest, het meisje vertelt het.. etc etc! En dan heb je nog helemaal NIETS bereikt! Helemaal niks. Alleen maar irritatie omdat het zich zo vaak herhaalt. Een slachtoffer van pesterijtjes zal zich er zelf ook zeker niet gelukkiger op voelen. Wat anderen vinden kan bepaalde mensen vormen en breken. Dit bedoel ik in de zin dat er mensen zijn die enorm veel bezig zijn met wat anderen van hun vinden. Dat kan uiteraard in positieve zin maar ook in negatieve zin. Denk je eens in dat als je voortdurend negatieve opmerkingen maakt (misschien niet eens nodig) de ander dat onthoudt en daarover piekert? Zich ongelukkig gaat voelen, zich onzeker gaat voelen, het concentratievermogen achteruit gaat, psychische klachten krijgt.. De gevolgen van pesten zijn enorm! Dat is mensen vaak niet duidelijk. Ze zeggen het wel 'te weten', alleen blijkt daar niets van waar: ze pesten gewoon. En waarom? Omdat ze net niet zijn zoals zij het graag zouden willen zien. Omdat ze net iets anders zijn. De gevolgen zijn te groot. En zonder complete verhalen is de aanpak onvoldoende: een pestcyclus moet je doorbreken, niet doorzetten! En daarom vind ik dat de aanpak onvoldoende is en de gevolgen te groot.

Ik weet dat mijn column onderbouwt lijkt op slechts 1 voorbeeld: toch is dat niet zo. Want het komt veel meer voor dan je denkt. Ik wil hiermee duidelijk maken dat je er niet komt met afstraffen alleen. Echte oplossing van problemen ligt ook bij het slachtoffer zelf. Onduidelijkheid moet worden vermeden. Dat is gewoon een feit. En als je voortdurend alleen maar straft en afdekt kom je er niet. Dan kan je zeggen dat je het probleem met de wortel hebt aangepakt maar dat heb je niet. Mensen die er omheen staan of het moeten zien op te lossen weten vaak zelf ook niet goed wat ze ermee aan moeten. Er zijn wel stichtingen en organisaties als bijvoorbeeld de kindertefeloon, stichting Chris, het Eleos.. Maar dan wordt het allemaal weer zo extreem en voelt het slachtoffer zich misschien nog ongelukkiger! Dat kan anders, de aanpak moet gewoon beter omdat de gevolgen te groot zijn en er te veel onduidelijkheid is. Daarom sta ik volledig achter mijn uitspraken die ik zojuist heb gedaan.