Alice's fabel; ruilen is huilen!

Dit is ook een oud verhaaltje dat ik heb geschreven op de basisschool. Let niet op het taalgebruik, want daar schaam ik me dood voor. In ieder geval vond ik het wel komisch om het met jullie te delen!

Ruilen is huilen
Het is een prachtige zomerdag in het grote bos. Daar wonen heel erg veel dieren. Ook woont daar een mol. Hij maakt vandaag zijn holletje schoon. De mol is net bezig met zijn bedje, die hij opmaakt voor het slapen gaan. Even later ploft hij op zijn bedje neer.

"Pff. Het valt niet mee als je onder de grond woont!" Zucht de mol, "ik zou best ergens anders willen wonen." De mol kijkt door het raampje en zegt: "Ik zou best in een boom willen wonen, bij de merels, eekhoorns en spreeuwen. Ook krijg ik de post dan eerder van Dorethea de postduif! Die woont immers zelf ook in de bomen!" De mol denkt eventjes na. "Als dat eens zou kunnen, ja dat..."

Die avond in het grote dierenbos pakte de mol zijn belangrijkste spulletjes. Hij pakte zijn dekentjes, een flinke rol vol koekjes en het schilderijtje van zijn moedertje lief. Verder pakte hij al zijn broekjes, truitjes en sokjes en vertrok daarna vol goede moed het grote bos in! "Ik ga op reis naar.. ehh.. dat weet ik nog niet maar ik ga gewoon!" Zei de mol aarzelend. Maar toch pakte hij het sleuteltje mee; voor het geval dat...

De mol was nog niet zo ver op reis en daar kwam een merel aanvliegen. Hij had ook een rugtasje op zijn rug. "Hé, kun je eventjes op de grond komen?" Schreeuwde de mol naar de merel, "ik wil je nog iets vragen!" "Oké, dat is goed maar ik moet jou ook nog iets vragen!" Riep de merel terug, en hij landde. "Zullen we van huisje ruilen?" Zeiden de mol en de merel tegelijk. "Dat is goed!" Zeiden ze tegelijk. Ze wisselden met sleuteltjes en gingen naar hun nieuwe huisje. Ze besloten dat de merel in het hol van mol ging wonen en de mol in het nestje van merel.

Die avond zat de merel aan de tafel van mol. Hij schreef een brief die Dorethea de postduif aan mol moest geven.

Beste mol,

Ik vind het hier echt super gezellig.
Ik hoop dat je mijn nestje ook gezellig vindt.
Ik vind dit echt een super ruil!
Mijn dagen kunnen niet meer stuk!

Groetjes Merel
Ps. Terug schrijven!

De merel legde zijn potlood weer neer. Hij deed die brief in een envelop. "Geef deze brief aan mol, Dorethea! En vraag hem ook of hij terug wil schrijven!" "Roekoe, roekoeh, dat zal ik doen! Roekoe roekoe!" En weg was Dorethea de postduif.

"Oef oef," de mol was nog geen centimeter van de grond. "Zo kom ik dus echt niet naar boven!" De mol is het helemaal zat. "Zal ik je een handje helpen?" Een kleine eekhoorn keek de mol argwanend aan. "Als je het wilt graag!" De mol keek opgelucht. "Tuurlijk help ik je; anders zou ik je het ook niet gevraagd hebben!" Antwoordt de eekhoorn gevat. "Als je nou gewoon bij mij op de rug klimt dan kom je gemakkelijker naar boven." En zo kwam de mol in het nestje aan. De mol deed een lampje aan. Daarna deed hij het lampje weer uit. Hij was zo moe!

De merel stapte in het bedje van mol. Hij was heel tevreden. Blij deed hij zijn oogjes dicht. En het duurde niet lang... of merel was in dromenland!

De volgende dag werd mol wakker. "Au! Au! Die takken prikken!" Schreeuwt de mol. "Wacht even.. Daar ligt iets aan mijn poten!" Het is een brief! De mol pakt de brief en vouwt hem los.

Even later schrijft de mol ook een brief terug.

Beste merel,

Ik voel me hier niet zo thuis..
De takken doen me zeer, ook kan ik
’s nachts niet slapen.
Ik zal flink blijven!
Het is hier wel mooi.

Groetjes van mol

Dorethea de postduif brengt de brief weg. Daarna begint de mol te huilen. Wat heeft hij een spijt! Was hij maar nooit ontevreden geweest over zijn oude huis! De mol huilt tranen met tuiten.

Tja mol, het is je eigen schuld. Ik zou zeggen: RUILEN IS HUILEN!